2026-10-09T01:26:16Zhttps://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh

oai:lib.uoa.gr:uoadl:5357857 2026-02-26T08:37:29.623Z born_digital_postgraduate_thesis

uoadl:5357857 https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5357857 born_digital_postgraduate_thesis Διπλωματική Εργασία Postgraduate Thesis Προνοσοκομειακή μετάγγιση αίματος και παραγώγων σε μαζικά συμβάντα: Μια ανασκόπηση πεδίου 2026 Ελληνικά Greek Δανάμπαση Μαργαρίτα Danampasi Margarita Εισαγωγή: Η αυξημένη συχνότητα μαζικών συμβάντων αναδεικνύει την ανάγκη επιχειρησιακής των συστημάτων απόκρισης. Η αιμορραγία αποτελεί την κύρια αιτία δυνητικά αναστρέψιμου θανάτου και η πρώιμη αναζωογόνηση είναι το ζητούμενο που τοποθετεί την μετάγγιση προνοσοκομειακά. Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε ανασκόπηση αγγλόφωνης βιβλιογραφίας (2014-2024), στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες PubMed, Scopus, Cochrane και Google Scholar, με επακόλουθη επιλογή και συμπερίληψη τριάντα πέντε άρθρων, σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA-ScR. Αποτελέσματα: Η προνοσοκομειακή μετάγγιση έχει μελετηθεί κυρίως σε στρατιωτικό πλαίσιο, με ποικίλα προϊόντα αίματος να έχουν χρησιμοποιηθεί ανά τα χρόνια, σε συνάρτηση με τους φραγμούς του προνοσοκομειακού χώρου. Η πρώιμη μετάγγιση στο πεδίο και στη διακομιδή σχετίζεται με μειωμένη θνησιμότητα. Προγράμματα απόκρισης έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται και, σπανίως, να κινητοποιούνται σε πολιτικό περιβάλλον. Συζήτηση: Η εμπειρία από στρατιωτικά μαζικά συμβάντα υποστηρίζει τη θέση της μετάγγισης προνοσοκομειακά, απαιτώντας περαιτέρω στοχευμένη έρευνα, τεκμηρίωση και προσαρμογή των διαδικασιών. Συμπέρασμα: Η ένταξη της προνοσοκομειακής μετάγγισης στα μαζικά συμβάντα προϋποθέτει συστηματικό σχεδιασμό, σαφή πρωτόκολλα, εκπαίδευση και συνεργασία φορέων- κοινότητας. Περιορισμοί: Η αναδρομική φύση των μελετών, η ετερογένεια και η κυριαρχία στρατιωτικών δεδομένων περιορίζουν την γενίκευση των αποτελεσμάτων. Introduction: The increasing frequency of mass casualty incidents highlights the need for operational preparedness. Hemorrhage is the leading cause of potentially preventable death and early resuscitation is the reason that places transfusion in the prehospital setting. Methods: An English language literature review (2014-2024) was conducted, through PubMed, Scopus, Cochrane και Google Scholar databases. Thirty-five articles were included according to PRISMA-ScR guidelines. Results: Prehospital transfusion has been mainly studied in military settings, with variety in blood products usage over time, depending on prehospital barriers. Early transfusion in the field and en route is associated with reduced mortality. Response programs have begun developing and, occasionally, activated in civilian settings. Discussion: The experience from military mass casualty incidents supports the presence of transfusion in prehospital setting, though further targeted research, documentation, and procedures’ adaptation is required. Conclusion: Integrating prehospital transfusion in mass casualty events requires systematic planning, clear protocols, training, and authority- community collaboration. Limitations: The retrospective and heterogenous nature of the studies, as well as the predominance of military data limit generalization to civilian mass casualty events. Επιστήμες Υγείας Health Sciences